Свята, якое 29 год таму пачалося ад Полацка: Дзень беларускага пісьменства ў Добрушы

Калi ў вас няма фотаздымка з ёй, значыць – вы не былі ў Добрушы. Папяровая фабрыка. У строі з 1870 года.

Яна ўзгадавала мільёны людзей. Яе назва на сшытках і дзённіках. Сыравіны на Беларускім Палессі багата.

І гэтая «рака» штодня цячэ ў будучыню.Міхаіл Мельнiкаў, намеснік дырэктара Добрушскай папяровай фабрыкі «Герой працы»: «Принципиально производство бумаги, с момента создания бумажной фабрики никаких изменений не претерпевало. Совершенствовались только технологии. Изменялись только мощности оборудования.

Работа стала более автоматизированной. Сзади на любой обложке можно прочитать: «срок годности неограничен».Зараз паперу ў Добрушы робяць з цэлюлозы. Таксама айчынная.

У часы Скарыны матэрыял – рыззё, у асноўным ільняное або баваўнянае. З 1560-га на паперы імя самага паўднёва-усходняга беларускага горада. За гэтым сталом выводзіў літары геній места.

   Іван Драздоў, навуковы супрацоўнік Добрушскага краязнаўчага музея: «Именно ко Дню белорусской письменности в Добрушском краеведческом музее организован уголок Ивана Петровича Шамякина. Отдельный кабинет. Здесь представлены вещи, которые передала семья».Святочны падарунак у бронзе – каля 10 тон.

Шамякін вярнуўся дамоў. Так землякі кажуць. Зрэшты, народны пісьменнік БССР заўжды быў побач.

Каля Добруша – мястэчка Карма, малая радзіма аўтара, чыё «Сэрца на далоні» і сёння трывала трымаюць чытачы.    Антаніна Якушэнка, бібліятэкар Кармянскай сельскай бібліятэкі імя І.П. Шамякіна: «Людзі ў нас чытаючыя.

І малыя, і сталыя. Бібліятэка мае вялікую папулярнасць на сяле. Канешне, пазнаюць сваіх продкаў сярод герояў твораў Івана Пятровіча Шамякіна.