
«Сцягі на вятру дакраналіся і гладзілі нашыя натхнёныя твары»
Зоя Луцэвіч. Тады ж упершыню пачула верш Міхала «Ultima Thule».
Ані на кроплю не схіблю, калі скажу, што словы і рытм верша ў аздабленні Міхалавага строгага спакойнага голасу ў цішыні (верхаліны хвояў толькі варушыў вецер), ― застануцца са мной як праява найсапраўднага мастацтва. У той дзень гэты верш вельмі ўважліва слухала мая душа.
І яна запомніла.Памятаю Міхала практычна на ўсіх мітынгах і шэсцях 1990-х. Памятаю яго на развітанні з Васілём Быкавым.
У ягоных руках былі дзве дзіўнай красы хрызантэмы.На адным з вясновых шэсцяў, калі прыгажэнныя сцягі на вятру дакраналіся і гладзілі нашыя натхнёныя твары, Міхал апынуўся на імгненне побач і заўважыў, што я была ўжо крыху іншая. «Так.
Чакаю дзіця!». Як жа ўхвальна паглядзеў тады Міхал! А
. Читать на charter97.org
