«Катастрофа, которая вот уже третий год бушует в Беларуси, сравнима с Чернобылем»

EX-PRESS.BY хорошо помнят день аварии на Чернобыльской АЭС. 26 апреля 1986 года было тепло, люди гуляли по улицам, дети бегали босиком по лужам. И только через несколько дней они узнали, что случилось что-то страшное.Марыя:— У той дзень было вельмі цёпла.

А бліжэй к вечару пайшоў дождж, нават лівень, і малыя дзеці бегалі басанож па лужынах. Мне вельмі хацелася да іх далучыцца. Але ж была ўжо «дарослая» — 10 клас.

Але з сяброўкамі гулялі па горадзе. А 1 мая пайшлі на дэманстрацыю са школай. І стала раптам халодна.

А я ў адной кашульцы, дык мая сябровачка дзялілася са мной сваім пінжаком, каб сагрэцца. У мяне ўдома ёсьць нават некалькі чорна-белых фотаў з той дэманстрацыі.Ганна:— Я не памятаю дакладна, які гэта быў дзень. Але я вучылася ў трэцім класе.

У нас была новая школа з вялікай бетоннай пляцоўкай на вуліцы. І мы, сельскія дзеці, якія звычайна мясілі нагамі гразь і пыл, бачылі асфальт ды бетон толькі ў горадзе, дужа любілі тут гуляць. Малявалі і класікі дый проста бегалі па ёй.

Выбягалі на вуліцу на кожным перапынку.І вось у адзін з такіх перапынкаў выйшлі настаўніца фізікі і наша завуч. І голасна нам кажуць:— Дзеці, ідзіце ў школу, не гуляйце на вуліцы!— Уууу... Чамууу?...

— канешне ж мы не хацелі.Завуч завагаўся і ціхенька шэпча настаўніцы:— Можа не трэба?Было відаць, што яны ўсхваляваныя і баяцца напужаць напрасна і нас.— Трэба-трэба! Дзеці, пагуляце ў школе!Сергей:— У меня сегодня день рождения, в 1986 году мне было 17. Мы просто гуляли, просто очень много гуляли с одноклассниками. Было не роскошно, мы только тортик ели, это и был праздник.