
Сёння Ніна Багінская не адна
***Партызанскі крэатыў 2020-гаРазносячы па паштовых скрынях самвыдат у Карэлічах у пачатку нулявых, я па-ранейшаму пачуваўся падпольшчыкам. Жыхары дамоў, што заходзілі ў пад’езды, глядзелі на мяне ў лепшым выпадку з цікаўнасцю, большасць — з падазронасцю або варожа.
Палітыкі ў райцэнтры не было ўжо з дзясятак год.У жніўні гэтага года ў Карэлічах на шэсці салідарнасці выходзілі дзясяткі і сотні чалавек. Для невялікага мястэчка гэта тое самае, што стотысячны марш у Мінску.***25 сакавіка 2006-га я вяртаўся ў Серабранку на 30-м тралейбусе.
Мы з калегамі тады не дайшлі да месца, дзе калону дэманстрантаў сустрэлі байцы Паўлічэнкі. У вушах яшчэ стаялі словы знаёмага, што перадаваў па тэлефоне з месца падзеяў.
Читать на charter97.org

