Баец палка Каліноўскага: Украінцы сустракаюць нас словамі: «Афігенна, што вы тут!»

Кастуся Каліноўскага прайшоў праз пяць затрыманняў на радзіме, з’ехаў, а потым адчуў сябе абавязаным Украіне.— Не магу сказаць, што я шмат рэфлексаваў наконт сваёй віны перад украінцамі. Я адразу разумеў, што нешта трэба рабіць і думаў толькі аб гэтым, — прызнаецца баец палка Кастуся Каліноўскага С., успамінаючы свае адчуванні 24 лютага.Як толькі стала магчыма, С. адправіўся на фронт менавіта таму, што «адчуваў сябе абавязаным».

Аб тым, што прымусіла беларускага хлопца, які шмат гадоў добра жыў у Еўропе, кінуць усё і рызыкаваць сваім жыццём, ён шчыра расказаў «Салідарнасці».— Дзеля справядлівасці скажу, што я не кожны дзень рызыкую сваім жыццём, — папраўляе суразмоўца. — Не кожная ракета, якая ляціць па Мікалаеўскай вобласці, дзе я зараз знаходжуся, накіроўваецца ў мой бок.— Але ж вас чакае небяспека не толькі ад ракет?— Бывае. Я мінамётчык.

Кожны раз, калі пачынаеш страляць, разумееш, што цябе могуць вызначыць, і ты станеш мішэнню, і пасля пачнуць адпрацоўваць па табе. Трэба паспець.Ці калі раптам трэба бегчы па ежу або вадзічку, і ты ляціш на адрэналіне і ведаеш, што ў любы момант цябе можа спаліць дрон.А так мінамётчык не працуе пастаянна. Калі разведка прайшла і кажа, што з’явіліся новыя траншэі на нейкай адлегласці, адпрацуеце? «Без праблем», – кажам мы, і пачынаецца працэс лагістыкі, — дзеліцца падрабязнасцямі сваіх будняў С.Ён размаўляе вельмі спакойна, часта ўсміхаецца, быццам бы вайна — гэта, як ён і сцвярджае, «такая ж праца».

Толькі гэтую працу шмат хто не выбіраў. Але ж рабіць яе ўсё роўна трэба, упэўнены суразмоўца.— Ты не знаходзішся круглыя содні на перадавой. Вайна — гэта вельмі шмат розных спраў: паехаць за чымсьці, прывезці, пачысціць, разабраць, перавесці з аднаго месца ў іншае, дамовіцца наконт